Living life in the fast lane

Love makes you do crazy things

De grootste bobbel in de weg voor mij en mijn vriend is momenteel de intimiteit, of liever gezegd juist de mate waarin deze ontbreekt.
Hij gaat door met zijn leven zoals het was, en ziet mij als een aanvulling. Hij blijft ten eerste op zichzelf aangewezen, daarna pas kom ik. Zit hij met een probleem, dan probeert hij het eerst zelf op te lossen. Later pas stelt hij mij op de hoogte, mij geen mogelijkheid gevende om hem hierbij te helpen. De oplossing heeft hij immers zelf al gevonden.. Er bestaat een afstand tussen hem en mij. Ik voel en ervaar die afstand erg sterk. Het is bij hem in eerste instantie ik en jij, pas daarna komt het wij. Maar waar brengt dat mij dan? Ik weet wel dat hij van me houdt, maar de vorm van zekerheid die hij voor zichzelf inbouwt schrikt me af. Wil hij me niet te dicht bij laten komen?  Vertrouwt hij me nog niet genoeg om me overal bij te betrekken en blijft hij daarom zo op zichzelf?
Misschien ligt het ook wel aan mij. Misschien wil ik wel te graag nu al zijn met hem waar ik met mijn vorige partner pas na drie jaar was. Een vorige relatie hangt altijd als een schaduw over de nieuwe relatie die je wilt beginnen heen. Je weet hoe het kan zijn, hoe intiem je kunt zijn met iemand. Nu ervaar ik een leegte. Maar is dat wel zijn schuld? Is het niet normaal dat als je pas drie maanden samen bent, je nog niet volledig samen kunt zijn? Je bent beiden zo gewend aan het leiden van je eigen leven en dan heb je ineens iemand anders om je heen. Iemand anders die ook graag een plekje in jouw leven wilt. Het vinden van elkaar en elkaar een plaats geven.. Heeft dat ook niet gewoon tijd nodig?
Toch is het lastig voor mij, om het verlangen naar die intimiteit weg te stoppen. Elke keer voel ik weer de teleurstelling als hij mij niet toelaat, als ik pas op de tweede plaats sta. Die teleurstelling is hard, maar is deze ook terecht? Ik weet niet wat ik met mezelf aan moet. De onzekerheid neemt de overhand. In de liefde maakt men gekke sprongen..

Perhaps someday I'll learn

Als je iets heel moois in je leven ervaart.. zijn eigenlijk alle dingen die niet aan deze standaard voldoen vervolgens slecht, negatief. De teleurstelling is groot als alles eens niet zo mooi is.. niet zo mooi als dat je weet dat het kan zijn. Eigenlijk raak je gewend aan het beste dat je in je leven hebt. Dat zet de standaard, voor wat mooi en fijn is en voor wat je teleurstelt en je je rot laat voelen. Hoe mooier het leven, des te harder je ook kunt vallen.

Dan is er een afweging die je moet maken. Is het dat mooie in je leven, dat positieve, het waard om vervolgens zo hard te vallen? Wil je keer op keer weer in die achtbaan stappen? Of besluit je genoegen te nemen met het middelmatige, het gedeelte in het midden. Het gedeelte in het leven waar je niet het volledige geluk ervaart, maar tenminste ook niet meer die enorme tegenslag. Kies je er voor om jezelf open te stellen, voor geluk of verdriet, of kies je er voor om risico’s uit te sluiten? Kies je er voor om te leven, of te overleven?